Home » Uncategorized » Martwica kory móżdżku

Martwica kory móżdżku

W serwisie staw skokowy pojawił się ciekawy wpis.

Wybiórcza martwica częściej dotyczy kory móżdżku niż mózgu. Friede (1975) wyróżnia 3 rodzaje martwicy kory móżdżku:

1)    martwicę obustronną w dorzeczu tętnic móżdżkowych górnych i dolnych,

2)    występującą na granicy kory i istoty białej, 3) ogniskową w zagłębieniach kory móżdżku.

Przebyta martwica kory może manifestować się tylko zwężeniem grubości kory. Martwica kory móżdżku przebiega zwykle z martwicą obszarów mostowych. W patogenezie zmian w moście uwzględnia się również element naczyniowy, polegający na redukcji przepływu krwi przez tętnice kręgowe na skutek obrzęku móżdżku i ucisku zwiększonej jego masy na naczynia podstawy mostu i rdzenia przedłużonego. Gilles i wsp. (1979) podkreślają, że układ tętniczy tętnic kręgowych w czasie porodu może być narażony na nadmierną rotację głowy i hiperekstensję co może prowadzić do zatrzymania krwi w tętnicach kręgowych, a to objawia się zawałami w rdzeniu przedłużonym i móżdżku. Przy zaawansowanych zmianach są one widoczne makroskopowo, przy mniej zaawansowanych mogą być ujawnione dopiero w badaniu mikroskopowym.

W fazie ostrej martwicy kory móżdżku wszystkie neurony warstwy ziarnistej wykazują cechy pyknozy jąder i rozpad chromatyny, a neuropil ma strukturę gąbczastą. Gdy noworodek przeżyje kilka tygodni lub kilka dni, pojawiają się makrofagi i proliferacja naczyń. Martwica wybiórcza neuronów grusz-kowatych może występować, lecz powyżej 36 tygodnia ciąży należy do rzadkości. Gdy występuje, różni się zasadniczo swoim charakterem od martwicy występującej u dzieci starszych, m.in. stopniem proliferacji astrocytów. Warstwę ziarnistą zewnętrzną móżdżku uważa się za sferę wrażliwą na niedotlenienie, ze względu na jej aktywność metaboliczną. Neuroblasty przeznaczone do innych obszarów mózgu rozpoczynają swoją wędrówkę jako komórki po-mitotyczne. Natomiast neuroblasty przeznaczone do warstwy ziarnistej zewnętrznej zachowują swoją aktywność mitotyczną w czasie wędrówki, a więc należą do komórek o bardziej aktywnym metabolizmie, stąd ich wrażliwość na niedotlenienie.

Zniszczenie zewnętrznej warstwy ziarnistej, płodowej móżdżku w wyniku niedotlenienia, działania leków, wirusów powoduje niedorozwój móżdżku. Martwicy kory móżdżku towarzyszy obrzęk istoty białej, mobilizacja makrofagów, proliferacja naczyń oraz martwica jądra zębatego. W następstwie martwicy rozwija się glioza i stwardnienie (skleroza). Móżdżek jest pomniejszony. Zakręty liściaste są słabo rozwinięte, zwężone, istota biała spoistości wzmożonej z obecnością ognisk jamistego rozpadu. Liczba neuronów gruszkowatych jest zredukowana ogniskowo lub całkowicie ich brak. W miejscu neuronów gruszkowatych rozrasta się glej, astrocyty, które przyjmują bipolarny równoległy układ. Warstwa ziarnista zewnętrzna zanika prawie całkowicie. Skutkiem uszkodzenia móżdżku jest ataktyczna postać mózgowego porażenia dziecięcego.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: